Mijn kamer begint leeg te raken. De foto's heb ik al van de muur gehaald, m'n koffer is haast compleet ingepakt, en een doos is gevuld met spullen die ik weggeven kan. Over drie dagen land ik op Schiphol. Over drie dagen verlaat ik de plek die toch een soort van 'thuis' was voor drie en een halve maanden.
Het is alweer een tijdje geleden sinds ik iets geplaatst heb hier. Dat heeft te maken met de drukte en de reisjes die ik gepland had: één van mijn allerbeste vriendinnetjes, Marleen, kwam me opzoeken in Leeds, vlak daarna ging ik een paar dagen naar Dublin, en toen moest ik van alles regelen voor de reis terug (inpakken, schoonmaken, documenten gesigneerd krijgen) - en ja, nu is het alweer bijna zover: over een paar daagjes (drie, dus, om precies te zijn) zal ik in Nederland landen.
Het is ongelooflijk. Heel lang droomde ik van studeren in het buitenland. En nu is het december, heb ik een semester in Engeland gewoond en gestudeerd, en heb ik ruim 15,000 woorden aan Engelstalige essays geschreven die aan Harvard-eisen voldoen moeten. En ik zit op mijn bed en schrijf dit, wetende dat ik over een halve week naar huis vlieg. En dat is zó gek. Ik wil het graag beschrijven, maar heb geen idee hoe.
Het zit zeg maar zo: ik ben blij om weer naar huis te gaan. Echt dolgelukkig dat ik over een aantal dagen in m'n eigen bedje kan slapen, een douche kan nemen zonder elke keer tegen de muurtjes van de douchecabine aan te knallen en niet elke avond zelf hoef te koken en niet maar net aan genoeg kledingstukken te hebben voor veertien dagen. Ik kan niet wachten om m'n lieve familie te zien, om m'n beste vriendin weer te zien, om m'n hondjes te knuffelen. Ik kan niet wachten om thuis de kerstboom te zien en door het huis te dansen met m'n hondjes terwijl ik naar kerstmuziek luister en luidkeels meezing. Ik kan niet wachten om weer met m'n beste vriendin buiten rond te wandelen en bekende gezichten tegen te komen. Ik kan niet wachten om weer mijn autootje te besturen en stukken te fietsen. Ik kan niet wachten om op de koffieklets te gaan met familie. Ik kan niet wachten om Kerst te vieren. Ik kan niet wachten om oliebollen te eten en Bowl te 'drinken' op Oudjaarsdag, en na twaalf uur naar m'n buren (hoi Lisannes fam) te lopen en hen een gelukkig nieuwjaar te wensen, en te proosten op een jaar vol gezondheid, liefde en saamhorigheid. Ik kan niet wachten om thuis weer uit te gaan. Ik kan gewoon niet wachten om naar m'n échte thuis te gaan.
Maar ergens, nu het afscheid van deze plek zo dichtbij komt, is er ook een andere kant. Een soort verdriet. Een heel ander soort verdriet dan dat ik voelde toen ik mijn échte thuis verlaten moest in september, maar toch een soort verdriet. Ik moet gedag zeggen tegen vriendinnen die ik hier ontmoet heb (Anna, Frauke, Sydney, Luka), die me echt heel dierbaar zijn geworden. En ik heb geen idee wanneer en of ik hen nog eens zal zien! Ik moet gedag zeggen tegen het Engels spreken elke dag, waar ik nu zo gewend aan geraakt ben (ook al is mijn accent nog steeds zo Hollands als het was toen ik vertrok). Ik moet gedag zeggen tegen de Engelse pond, waar ik ongelooflijk aan gewend ben geraakt, meer dan ik had verwacht: daar kwam ik in Ierland achter toen opeens alles weer in euro's was, en ik eventjes helemaal in de war raakte (alsof ik niet 20 jaar met euro's geleefd heb?). Ik moet gedag zeggen tegen de eerste plek waar ik ooit op mezelf gewoond heb, en waar ik zoveel verschillende emoties gevoeld heb, maar vooral de plek waar ik zoveel geleerd heb over het leven en over mezelf.
Ik denk wel dat ik deze drie maanden anders ervaren heb dan anderen die op uitwisseling zijn gegaan. Of in ieder geval anders dan hoe zij zeggen dat ze het ervaren hebben. Veel mensen vertellen je vaak: "je gaat de tijd van je leven hebben. Je gaat zoveel vrienden maken, je gaat zoveel reizen en je zal altijd terug willen." Hoewel ik niet kan zeggen dat ik geen vrienden heb gemaakt, niet heb gereisd en nooit terug zal willen, kan ik denk ik wel veilig zeggen dat het soms overdreven was, en dat de moeilijke momenten in die samenvattingen vaak niet genoemd worden. Toch denk ik dat het gevoel dat ik nu heb wel vergelijkbaar is. Ik ben gewoon anders dan anderen, misschien. Ik had nooit verwacht dat ik dit echt zou doen, als ik heel eerlijk ben: ik ben zo'n nerveus persoon van mezelf, ik heb moeite op sociaal vlak hierdoor, en maak me vaak druk om van alles en nog wat. Ik zou niet eens kunnen tellen hoe vaak ik me druk gemaakt heb en hoeveel slaap ik verloren heb in de weken voordat ik vertrok over alleen al het feit dat ik dit echt ging doen. Dus hoewel ik niet héél veel vrienden gemaakt heb (maar wel kwaliteitsvriendschappen gevormd heb), en niet zoveel gereisd heb als ik van plan was (maar toch meer dan als ik thuis was gebleven en ook naar plekken die ik al heel lang op m'n lijstje had staan (Ierland bijvoorbeeld)!!), ben ik zo trots op mezelf. Dat is misschien gek, maar als je me écht kent, begrijp je misschien wel waar ik vandaan kom.
Het is zó'n dubbel gevoel, dat ik niet echt kan beschrijven. Maar één ding weet ik zeker: ik ben zó ongelooflijk dankbaar dat ik deze tijd mee heb mogen maken, ook al waren er zoveel moeilijke momenten. Terwijl ik dit schrijf, zit ik met tranen in mijn ogen. Ik heb zo ongelooflijk veel gezien, zoveel geleerd en ben zoveel gegroeid. Hoewel ik qua persoonlijkheid niet veranderd ben, voelt het alsof ik een compleet ander persoon ben dan toen ik hier net aan kwam. Alles is anders.
Maar ik ben zo blij om weer naar huis te gaan en alle belangrijke mensen (en dieren) in mijn leven weer om me heen te hebben. En ik kan alleen maar heel dankbaar terugkijken op het afgelopen kwartaal. Wát een ervaring!
Alle liefs,
Lisa
Het is alweer een tijdje geleden sinds ik iets geplaatst heb hier. Dat heeft te maken met de drukte en de reisjes die ik gepland had: één van mijn allerbeste vriendinnetjes, Marleen, kwam me opzoeken in Leeds, vlak daarna ging ik een paar dagen naar Dublin, en toen moest ik van alles regelen voor de reis terug (inpakken, schoonmaken, documenten gesigneerd krijgen) - en ja, nu is het alweer bijna zover: over een paar daagjes (drie, dus, om precies te zijn) zal ik in Nederland landen.
Het is ongelooflijk. Heel lang droomde ik van studeren in het buitenland. En nu is het december, heb ik een semester in Engeland gewoond en gestudeerd, en heb ik ruim 15,000 woorden aan Engelstalige essays geschreven die aan Harvard-eisen voldoen moeten. En ik zit op mijn bed en schrijf dit, wetende dat ik over een halve week naar huis vlieg. En dat is zó gek. Ik wil het graag beschrijven, maar heb geen idee hoe.
Het zit zeg maar zo: ik ben blij om weer naar huis te gaan. Echt dolgelukkig dat ik over een aantal dagen in m'n eigen bedje kan slapen, een douche kan nemen zonder elke keer tegen de muurtjes van de douchecabine aan te knallen en niet elke avond zelf hoef te koken en niet maar net aan genoeg kledingstukken te hebben voor veertien dagen. Ik kan niet wachten om m'n lieve familie te zien, om m'n beste vriendin weer te zien, om m'n hondjes te knuffelen. Ik kan niet wachten om thuis de kerstboom te zien en door het huis te dansen met m'n hondjes terwijl ik naar kerstmuziek luister en luidkeels meezing. Ik kan niet wachten om weer met m'n beste vriendin buiten rond te wandelen en bekende gezichten tegen te komen. Ik kan niet wachten om weer mijn autootje te besturen en stukken te fietsen. Ik kan niet wachten om op de koffieklets te gaan met familie. Ik kan niet wachten om Kerst te vieren. Ik kan niet wachten om oliebollen te eten en Bowl te 'drinken' op Oudjaarsdag, en na twaalf uur naar m'n buren (hoi Lisannes fam) te lopen en hen een gelukkig nieuwjaar te wensen, en te proosten op een jaar vol gezondheid, liefde en saamhorigheid. Ik kan niet wachten om thuis weer uit te gaan. Ik kan gewoon niet wachten om naar m'n échte thuis te gaan.
The reality is that no matter how far away I am from home - it is always too far. It's strange to be in a country where everything works differently and where no family members or friends are nearby when you need comforting or to just share happy and new moments with.
Maar ergens, nu het afscheid van deze plek zo dichtbij komt, is er ook een andere kant. Een soort verdriet. Een heel ander soort verdriet dan dat ik voelde toen ik mijn échte thuis verlaten moest in september, maar toch een soort verdriet. Ik moet gedag zeggen tegen vriendinnen die ik hier ontmoet heb (Anna, Frauke, Sydney, Luka), die me echt heel dierbaar zijn geworden. En ik heb geen idee wanneer en of ik hen nog eens zal zien! Ik moet gedag zeggen tegen het Engels spreken elke dag, waar ik nu zo gewend aan geraakt ben (ook al is mijn accent nog steeds zo Hollands als het was toen ik vertrok). Ik moet gedag zeggen tegen de Engelse pond, waar ik ongelooflijk aan gewend ben geraakt, meer dan ik had verwacht: daar kwam ik in Ierland achter toen opeens alles weer in euro's was, en ik eventjes helemaal in de war raakte (alsof ik niet 20 jaar met euro's geleefd heb?). Ik moet gedag zeggen tegen de eerste plek waar ik ooit op mezelf gewoond heb, en waar ik zoveel verschillende emoties gevoeld heb, maar vooral de plek waar ik zoveel geleerd heb over het leven en over mezelf.
Ik denk wel dat ik deze drie maanden anders ervaren heb dan anderen die op uitwisseling zijn gegaan. Of in ieder geval anders dan hoe zij zeggen dat ze het ervaren hebben. Veel mensen vertellen je vaak: "je gaat de tijd van je leven hebben. Je gaat zoveel vrienden maken, je gaat zoveel reizen en je zal altijd terug willen." Hoewel ik niet kan zeggen dat ik geen vrienden heb gemaakt, niet heb gereisd en nooit terug zal willen, kan ik denk ik wel veilig zeggen dat het soms overdreven was, en dat de moeilijke momenten in die samenvattingen vaak niet genoemd worden. Toch denk ik dat het gevoel dat ik nu heb wel vergelijkbaar is. Ik ben gewoon anders dan anderen, misschien. Ik had nooit verwacht dat ik dit echt zou doen, als ik heel eerlijk ben: ik ben zo'n nerveus persoon van mezelf, ik heb moeite op sociaal vlak hierdoor, en maak me vaak druk om van alles en nog wat. Ik zou niet eens kunnen tellen hoe vaak ik me druk gemaakt heb en hoeveel slaap ik verloren heb in de weken voordat ik vertrok over alleen al het feit dat ik dit echt ging doen. Dus hoewel ik niet héél veel vrienden gemaakt heb (maar wel kwaliteitsvriendschappen gevormd heb), en niet zoveel gereisd heb als ik van plan was (maar toch meer dan als ik thuis was gebleven en ook naar plekken die ik al heel lang op m'n lijstje had staan (Ierland bijvoorbeeld)!!), ben ik zo trots op mezelf. Dat is misschien gek, maar als je me écht kent, begrijp je misschien wel waar ik vandaan kom.
Het is zó'n dubbel gevoel, dat ik niet echt kan beschrijven. Maar één ding weet ik zeker: ik ben zó ongelooflijk dankbaar dat ik deze tijd mee heb mogen maken, ook al waren er zoveel moeilijke momenten. Terwijl ik dit schrijf, zit ik met tranen in mijn ogen. Ik heb zo ongelooflijk veel gezien, zoveel geleerd en ben zoveel gegroeid. Hoewel ik qua persoonlijkheid niet veranderd ben, voelt het alsof ik een compleet ander persoon ben dan toen ik hier net aan kwam. Alles is anders.
Maar ik ben zo blij om weer naar huis te gaan en alle belangrijke mensen (en dieren) in mijn leven weer om me heen te hebben. En ik kan alleen maar heel dankbaar terugkijken op het afgelopen kwartaal. Wát een ervaring!
Alle liefs,
Lisa