Even eerlijk zijn: waarom ik eerder naar huis ga

Hoi vrienden en familie!

Na lang nagedacht te hebben, heb ik besloten om drie weken van m'n semester in het buitenland af te knippen. Officieel loopt m'n accommodatiecontract pas af op 13 januari, maar ik vlieg op 21 december naar huis. Dit is waarom:

Toen ik hier aankwam op 13 september was alles overweldigend. Het was spannend, maar op een goede manier. En toen moest ik toch echt gedag zeggen tegen m'n ouders op 14 september. En dat was even slikken. Ik was al gewaarschuwd voor de heimwee die ik in het begin zou hebben: je zit in een ander land, met een compleet andere cultuur en andere mensen, geen familie, geen mensen die je kent, helemaal niks om je aan je thuis te herinneren behalve de foto's die je op je prikbord hangt en de zak drop die je van je ouders kreeg.

Maar toen waren m'n ouders weg, en was het voor het 'echie'. Ik moest nu vrienden maken, ik moest wennen aan een compleet andere omgeving, en ik moest wennen aan het onderwijssysteem. En iedereen die ik ken die voor een semester in het buitenland gestudeerd heeft zei me: de eerste weken zullen zwaar zijn, maar daarna is het alleen nog maar genieten. Let me tell you: dat is een leugen. In ieder geval wel als je bent zoals ik. Een familiemens.

Thuis in Nederland zie ik altijd wel enkele mensen uit mijn familie elke week. Mijn opa's en oma's, ooms en tantes, neefjes en nichtjes. Ik zie ze heel vaak. Daarnaast woon ik nog bij m'n ouders thuis, en dus zie ik hen elke dag. Dus om ze dan opeens maanden niet te zien, dat is lastig. Héél lastig.

Daarnaast miste ik mijn vriendinnen ook extreem. Ik heb hier wel vrienden gemaakt, maar helaas heb ik niet zo'n geluk qua huisgenoten. Don't get me wrong: ze zijn aardig, hoor. Maar het is niet echt een sociale flat. Niemand wilde samen koken of samen eten, en iedereen zit dus gewoon de hele tijd in z'n eigen kamer. Niet echt gezellig, en ja, dat maakt de heimwee even een tikkeltje erger.

Toen ik halverwege mijn semester was besloot ik dat het genoeg was. Ik moest en zou een vlucht terugboeken, want ik kon er niet tegen geen datum te hebben om naar uit te kijken. Ik begon met het idee te spelen om voor 31 december al naar huis te gaan, en uiteindelijk veranderde dat in het idee om voor Kerst nog naar huis te vliegen. Het enige wat ik wilde op dat moment was m'n familie zien. Het was al 8 weken geleden, en het werd nog steeds niet makkelijker.

En dus zei ik tegen m'n ouders en broer tijdens een Skype gesprek dat ik dat wilde doen. Ze waren heel supportive, hoewel ze ook bang waren dat ik veel zou missen door eerder te vertrekken. Maar ik denk dat ze me helemaal begrijpen, ze weten immers dat ik een huismus ben en dat ik me oncomfortabel voel als ik niet thuis ben.

Ik geniet hier, hoor, dat is echt het probleem niet. Maar elke dag zijn er wel een paar uurtjes dat ik verlang naar thuis. Naar m'n familie, naar Nederland. Naar m'n lieve vriendinnen en gewoon naar hoe alles thuis z'n gangetje gaat. En dus vlieg ik over een maandje naar huis. En daar heb ik zin in! Ik kan niet wachten m'n lieve familie en vrienden te zien, en ik kan ook niet wachten om m'n lieve hondjes vrolijk op me af te zien rennen. Ik mis thuis gewoon.

Maar deze ervaring, het missen van thuis, heeft me zoveel geleerd. Ik heb geleerd om alles zelf te regelen, om alle huishoudelijke taken te doen (koken, schoonmaken, was doen, kleding herstellen met naald en draad, boodschappen doen, etc.) en vooral heb ik veel geleerd over mezelf. Ik wist natuurlijk allang dat ik heel veel liefde heb voor m'n familie en vrienden, maar ik denk dat deze tijd me hen nog meer waarderen doet. En ik wist niet dat het zo moeilijk voor me zou zijn om voor een paar maanden bij hen weg te zijn. Ik denk echt dat ik op persoonlijk front ontzettend gegroeid ben, deze situatie heeft me immers daartoe gedwongen, en dus zal ik er nooit of te nimmer spijt van hebben.

Ik waardeer alle mensen die zo belangrijk zijn voor mij en zo'n grote rol spelen in mijn leven alleen maar meer nu. Nog meer liefde!

Alle liefs,
Lisa

P.S. Het moeilijkste gedeelte zit er op. Vorige week app-te mijn lieve moeder me met de vraag of ze dit weekend op bezoek kon komen. Ik weet dat dat is omdat ze wist dat ik zo'n heimwee had, en dat ik eraan toe was om familie te zien. En omdat ze me miste, waarschijnlijk. En dus was mijn lieve mama hier dit weekend. En het was zó fijn. Echt waar. Mijn moeder is fantastisch, en ik houd zoveel van haar. Het afscheid nemen vanochtend was natuurlijk wel weer even slikken.

(Natuurlijk houd ik ook van de rest van mijn familie en van m'n vrienden! Over minder dan drie weken komt één van m'n beste vriendinnen, Marleen, een weekendje langs, waarna ik twee dagen naar Ierland ga - en het weekend daarop komt mijn broer voor m'n verjaardag langs. En dan ga ik alweer naar huis! Daar kijk ik wel naar uit. Als het goed is, gaat deze maand lekker snel voorbij, en is die ook gevuld met leuke dingen dus. LIEFDE.)