Hoi, mijn naam is Lisa, en terwijl je dit leest, zit ik in Engeland. Daar mag ik een semester lang aan een fantastische universiteit studeren. Ik volg er creatieve vakken en mag in totaal zes essays schrijven over onderwerpen die mijn hart voeden.
Het klinkt gek, hè, dat ik dit zo schrijf. Het ding is - ik ben hier al bijna een maand, en ik begin nu pas te beseffen hoe fantastisch dit avontuur is. Tuurlijk wist ik dat wel, en ik wist rationeel gezien ook dat dit mijn droom is die uitkomt. Maar vorige week had ik meerdere momenten dat ik gewoon vlinders in mijn buik kreeg. Dat ik tijdens college even naar buiten keek en prachtige architectuur zag. Dat ik in de bibliotheek boeken doorspitte op zoek naar artikelen over de relatie tussen geslacht en televisieprogramma's, en daar om één of andere reden toch gelukkig van werd. Dat ik 's avonds naar het lichtenfestival ging en de gekste dingen zag. Het voelt een beetje alsof dit niet mijn leven is. Alsof ik door een roze bril kijk. Alsof ik zo'n Amerikaanse in een film ben die backpackt door Europa. Het klinkt onlogisch, maar ja, je kan gevoel niet rationaliseren.
Natuurlijk is niet alles even prachtig, er zijn ook nadelen. De heimwee, bijvoorbeeld, of het lange wachten voordat een student eindelijk z'n allang-al-schone was uit één van de wasmachines in de wasserette haalt, en je eindelijk een was kan draaien. De blaren op m'n voeten van het eindeloze lopen door de stad, of als ik boodschappen moet doen en weer de heuvel terug op moet. Maar alle kleine negatieve dingen worden overschaduwd door de pluspunten.
MIJN DROOM IS AAN HET UITKOMEN, as we speak. En daar ben ik meerdere mensen dankbaar voor. Ten eerste natuurlijk mezelf; zonder het harde werken was dit er niet van gekomen. Ten tweede: mijn fantastische vriendinnen, die me altijd door de dalen heen trokken en me weer in de goede mentaliteit kregen. En het belangrijkste? Mijn familie. Mijn broer, bijvoorbeeld, ging mij voor: hij ging naar Amerika voor zijn studie, en inspireerde/motiveerde mij zo om ook te proberen naar het buitenland te gaan. En mijn ouders, die maken dit allemaal mogelijk. Door hen kon ik tweetalig gymnasium doen, kon ik aan een universitaire opleiding beginnen, en zit ik nu in Engeland.
Ik weet het, het klinkt een beetje alsof ik doe dat ik net een Oscar heb gewonnen. ''I'd like to thank ...''
Maar het kan niet genegeerd worden. Dit was niet een prestatie van alleen mijzelf. Dit was een prestatie die ''mede mogelijk'' werd gemaakt door de belangrijkste mensen in mijn leven. En ik zal hen daar altijd dankbaar voor zijn. Altijd.
Nu dat ik dit schrijf krijg ik weer tranen in mijn ogen. Tranen van geluk. Ik heb altijd geweten dat ik een sentimenteel persoon ben (dat heb ik van mijn moeder, gok ik zo), maar nog nooit is het zo duidelijk geweest als de laatste paar weken. Dit is een enorme stap voor mij, zoals het een enorm avontuur zou zijn voor elke introverte dork. Maar ik ben zo blij dat ik niet gewoon weer een ander schaap in het veld ben, maar m'n eigen persoon met m'n eigen dromen en m'n eigen meningen. En vooral zó blij dat ik deze stap heb kunnen maken. Wat een avontuur!
Alle liefs,
Lisa
Deze blogpost wordt mede mogelijk gemaakt door:
juist ja, mijn familie en vrienden, en eigenlijk iedereen die tot nu toe een rol heeft gespeeld in mijn ''vorming''
0 comments:
Post a Comment
Leave a comment ♥